Ateisme dan Anti-Teisme: Apakah Perbezaannya?

Ateisme dan anti-teisme adalah dua istilah yang sering dikelirukan dan digunakan secara bergantian, tetapi mereka sebenarnya mempunyai makna yang berbeza. Ateisme ialah kekurangan kepercayaan kepada tuhan atau tuhan, manakala anti-teisme ialah penentangan aktif terhadap kewujudan tuhan atau tuhan. Ateisme hanyalah kekurangan kepercayaan, manakala anti-teisme ialah pendirian aktif menentang idea tuhan atau tuhan.

Atheisme

Ateisme ialah kekurangan kepercayaan kepada tuhan atau tuhan. Ia bukan satu sistem kepercayaan, sebaliknya kurangnya kepercayaan kepada mana-mana makhluk ghaib. Atheis tidak percaya kepada tuhan atau tuhan, tetapi mereka mungkin masih mempunyai kepercayaan rohani atau nilai moral. Atheis juga mungkin agnostik, bermakna mereka tidak tahu sama ada tuhan atau tuhan wujud atau tidak.

Anti-Teisme

Anti-theisme ialah penentangan aktif terhadap kewujudan tuhan atau tuhan. Ia adalah sistem kepercayaan yang berasaskan idea bahawa tuhan atau tuhan tidak wujud. Anti-teis mungkin ateis, tetapi mereka lebih cenderung menentang idea tuhan atau tuhan secara aktif. Mereka juga mungkin kritis terhadap kepercayaan dan amalan agama.

Kesimpulan

Ateisme dan anti-teisme adalah dua kepercayaan yang berbeza. Ateisme ialah kekurangan kepercayaan kepada tuhan atau tuhan, manakala anti-teisme ialah penentangan aktif terhadap kewujudan tuhan atau tuhan. Ateis mungkin masih mempunyai kepercayaan rohani atau nilai moral, manakala anti-teis secara aktif menentang idea tuhan atau tuhan. Adalah penting untuk memahami perbezaan antara dua kepercayaan untuk membincangkan dan membahaskan topik agama dengan tepat.

Atheisme dan anti-teisme sering berlaku bersama-sama pada masa yang sama dan pada orang yang sama yang boleh difahami jika ramai orang gagal menyedari bahawa mereka tidak sama. Walau bagaimanapun, mengambil perhatian tentang perbezaan adalah penting kerana tidak setiap ateis adalah anti-theistik dan malah mereka yang menentang, tidak anti-theistik sepanjang masa. Ateisme hanyalah ketiadaan kepercayaan kepada tuhan; anti-teisme ialah penentangan secara sedar dan sengaja terhadap teisme. Ramai ateis juga anti-teis, tetapi tidak semua dan tidak selalu.

Ateisme dan Acuh tak acuh

Apabila ditakrifkan secara meluas sebagai hanya ketiadaan kepercayaan kepada tuhan, ateisme meliputi wilayah yang tidak begitu serasi dengan anti-teisme. Orang yang acuh tak acuh dengan kewujudan kononnya tuhan adalah ateis kerana mereka tidak percaya kewujudan mana-mana tuhan, tetapi pada masa yang sama, sikap acuh tak acuh ini menghalang mereka daripada menjadi anti-theis juga. Pada satu tahap, ini menggambarkan ramai jika bukan kebanyakan ateis kerana terdapat banyak tuhan yang dikatakan mereka tidak peduli dan, oleh itu, mereka juga tidak cukup mengambil berat untuk menyerang kepercayaan kepada tuhan tersebut.

Ketidakpedulian ateistik terhadap bukan sahaja teisme tetapi juga agama adalah agak biasa dan mungkin akan menjadi standard jika ahli agama tidak begitu aktif dalam dakwah danmengharapkan keistimewaan untuk diri mereka sendiri, kepercayaan mereka, dan institusi mereka.

Apabila ditakrifkan secara sempit sebagai menafikan kewujudan tuhan, keserasian antara ateisme dan anti-teisme mungkin kelihatan lebih berkemungkinan. Jika seseorang cukup mengambil berat untuk menafikan bahawa tuhan wujud, maka mungkin mereka cukup mengambil berat untuk menyerang kepercayaan kepada tuhan juga - tetapi tidak selalu. Ramai orang akan menafikan bahawa bunian atau pari-pari wujud, tetapi berapa ramai orang yang sama ini juga menyerang kepercayaan terhadap makhluk sedemikian? Jika kita ingin menghadkan diri kita kepada konteks agama sahaja, kita boleh mengatakan perkara yang sama tentang malaikat: terdapat lebih ramai orang yang menolak malaikat daripada yang menolak tuhan, tetapi berapa ramai orang yang tidak percaya kepada malaikat yang menyerang kepercayaan kepada malaikat? Berapa ramai a-malaikat-is juga anti-malaikat-is?

Sudah tentu, kita juga tidak mempunyai orang yang berdakwah bagi pihak bunian, pari-pari, atau malaikat dan kita pastinya tidak mempunyai orang yang beriman yang berhujah bahawa mereka dan kepercayaan mereka harus diberi keistimewaan. Oleh itu, hanya dijangkakan bahawa kebanyakan mereka yang menafikan kewujudan makhluk sedemikian juga agak tidak peduli terhadap mereka yang percaya.

Anti-theisme dan Aktivisme

Anti-theisme memerlukan lebih daripada sama ada semata-mata tidak percaya kepada tuhan atau menafikan kewujudan tuhan. Anti-theisme memerlukan beberapa kepercayaan khusus dan tambahan: pertama, bahawa teisme berbahaya kepada orang yang beriman, berbahaya kepada masyarakat, berbahaya kepada politik, berbahaya, kepada budaya, dll.; kedua, bahawa teisme boleh dan harus dilawan untuk mengurangkan kemudaratan yang ditimbulkannya. Jika seseorang mempercayai perkara-perkara ini, maka mereka mungkin akan menjadi seorang anti-teis yang menentang teisme dengan berhujah bahawa ia ditinggalkan, mempromosikan alternatif, atau mungkin juga menyokong langkah-langkah untuk menyekatnya.

Perlu diingatkan di sini bahawa, walau bagaimanapun, tidak mungkin dalam praktiknya, secara teori mungkin seorang teis menjadi anti-teis. Ini mungkin kedengaran pelik pada mulanya, tetapi ingat bahawa sesetengah orang telah berhujah untuk mempromosikan kepercayaan palsu jika ia berguna secara sosial. Teisme agama sendiri telah menjadi kepercayaan sedemikian, dengan sesetengah orang berpendapat bahawa kerana teisme agama menggalakkan moral dan ketertiban ia harus digalakkan tidak kira sama ada ia benar atau tidak. Utiliti diletakkan di atas nilai kebenaran.

Ia juga berlaku sekali-sekala bahawa orang membuat hujah yang sama secara terbalik: bahawa walaupun sesuatu itu benar, mempercayai ia berbahaya atau berbahaya dan harus tidak digalakkan. Kerajaan melakukan ini sepanjang masa dengan perkara yang lebih suka orang tidak tahu. Secara teori, seseorang mungkin mempercayai (atau tahu) itu tetapi juga percaya bahawa teisme berbahaya dalam beberapa cara — contohnya, dengan menyebabkan orang gagal bertanggungjawab atas tindakan mereka sendiri atau dengan menggalakkan tingkah laku tidak bermoral. Dalam keadaan sedemikian, ahli teori juga akan menjadi anti-teis.

Walaupun keadaan sedemikian sangat tidak mungkin berlaku, ia berfungsi untuk menekankan perbezaan antara ateisme dan anti-teisme. Ketidakpercayaan kepada tuhan tidak secara automatik membawa kepada penentangan terhadap teisme, malah penentangan terhadap teisme perlu berdasarkan kepada ketidakpercayaan kepada tuhan. Ini juga membantu memberitahu kami mengapa membezakan antara mereka adalah penting: ateisme rasional tidak boleh berdasarkan anti-teisme dan anti-teisme rasional tidak boleh berdasarkan ateisme. Jika seseorang ingin menjadi ateis yang rasional, mereka mesti berbuat demikian atas dasar sesuatu selain daripada sekadar menganggap teisme berbahaya; jika seseorang ingin menjadi anti-teis yang rasional, mereka mesti mencari asas selain daripada tidak mempercayai bahawa teisme adalah benar atau munasabah.

Ateisme rasionalmungkin berdasarkan banyak perkara: kekurangan bukti daripada ahli teori, hujah yang membuktikan bahawa konsep tuhan adalah bercanggah dengan diri sendiri, kewujudan kejahatan di dunia, dsb. Ateisme rasional, bagaimanapun, tidak boleh berasaskan semata-mata pada idea bahawa teisme berbahaya kerana sesuatu yang berbahaya mungkin benar. Tidak semua yang benar tentang alam semesta baik untuk kita. Antiteisme yang rasional mungkin berdasarkan kepercayaan pada salah satu daripada banyak kemungkinan bahaya yang boleh dilakukan oleh teisme; ia tidak boleh, bagaimanapun, hanya berdasarkan idea bahawa teisme adalah palsu. Tidak semua kepercayaan palsu semestinya memudaratkan malah kepercayaan yang tidak semestinya patut diperjuangkan.