Sejarah Idealisme

Idealisme adalah konsep falsafah yang telah wujud selama berabad-abad. Ia adalah kepercayaan bahawa realiti akhirnya berdasarkan idea dan bahawa dunia material hanyalah ilusi. Sepanjang sejarah, ramai ahli falsafah telah meneroka konsep idealisme, dari Plato hingga Immanuel Kant.

Teori Bentuk Plato

Plato adalah salah seorang yang pertama meneroka konsep idealisme. Beliau mencadangkan teori bentuk , yang menyatakan bahawa dunia fizikal adalah gambaran yang tidak sempurna dari dunia yang ideal dan sempurna. Menurut Plato, dunia fizikal hanyalah bayangan dunia nyata, yang terdiri daripada bentuk-bentuk yang sempurna.

Dualisme Descartes

René Descartes adalah seorang lagi ahli falsafah yang meneroka konsep idealisme. Beliau mencadangkan a dualistik pandangan realiti, yang menyatakan bahawa dunia fizikal terdiri daripada dua bahan yang berbeza: jirim dan fikiran. Descartes berhujah bahawa minda adalah sumber semua pengetahuan dan bahawa dunia fizikal hanyalah lanjutan daripada minda.

Idealisme Transendental Kant

Immanuel Kant adalah salah seorang ahli falsafah idealis yang paling berpengaruh. Beliau mencadangkan a idealisme transendental , yang menyatakan bahawa dunia fizikal adalah ilusi yang dicipta oleh minda. Menurut Kant, dunia fizikal hanyalah rupa dan dunia sebenar terdiri daripada idea.

Kesimpulan

Sejarah idealisme adalah sejarah yang panjang dan kompleks. Dari Plato hingga Kant, ramai ahli falsafah telah meneroka konsep idealisme dan mencadangkan pelbagai teori tentang sifat realiti. Walaupun masih terdapat banyak perdebatan tentang kesahihan idealisme, ia kekal sebagai konsep falsafah penting yang telah membentuk pemahaman kita tentang dunia.

Idealisme adalah penting kepada wacana falsafah kerana penganutnya menegaskan bahawa realiti sebenarnya bergantung kepada fikiran bukannya sesuatu yang wujud bebas daripada fikiran. Atau, dengan kata lain, idea dan pemikiran minda membentuk intipati atau sifat asas semua realiti.

Versi Idealisme yang melampau menafikan bahawa mana-mana dunia sama sekali wujud di luar fikiran kita. Versi Idealisme yang lebih sempit mendakwa bahawa pemahaman kita tentang realiti mencerminkan kerja minda kita pertama sekali—bahawa sifat-sifat objek tidak mempunyai pendirian bebas daripada minda yang melihatnya. Bentuk idealisme teistik menghadkan realiti kepada fikiran Tuhan.

Walau apa pun, kita tidak boleh benar-benar mengetahui apa-apa dengan pasti tentang apa sahaja dunia luar yang mungkin wujud; apa yang kita boleh tahu ialah binaan mental yang dicipta oleh minda kita, yang kemudiannya boleh kita atributkan kepada dunia luar.

Maksud Fikiran

Sifat sebenar dan identiti minda yang bergantung kepada realiti telah membahagikan idealis dari pelbagai jenis untuk zaman. Ada yang berpendapat bahawa terdapat minda objektif yang wujud di luar alam semula jadi. Yang lain berpendapat bahawa minda hanyalah kuasa biasa akal atau rasional. Masih ada yang berpendapat bahawa ia adalah fakulti mental kolektif masyarakat, manakala yang lain memberi tumpuan kepada minda individu manusia.

Idealisme Platonik

Menurut Plato, wujud alam yang sempurna dari apa yang beliau panggil Bentuk dan Idea, dan dunia kita hanya mengandungi bayang-bayang alam itu. Ini sering dipanggil 'Realisme Platonik,' kerana Plato nampaknya telah mengaitkan kepada Bentuk-bentuk ini kewujudan yang bebas daripada sebarang fikiran. Walau bagaimanapun, ada yang berpendapat bahawa Plato bagaimanapun juga memegang jawatan yang serupa dengan Idealisme Transendental Immanuel Kant.

Idealisme Epistemologi

mengikut Rene Descartes , satu-satunya perkara yang boleh diketahui ialah apa sahaja yang terlintas dalam fikiran kita—tidak ada dunia luar yang boleh diakses atau diketahui secara langsung. Oleh itu, satu-satunya pengetahuan sebenar yang boleh kita miliki ialah kewujudan kita sendiri, satu pendirian yang disimpulkan dalam kenyataan terkenalnya 'Saya fikir, oleh itu saya ada.' Dia percaya bahawa ini adalah satu-satunya perkara tentang pengetahuan yang tidak boleh diragui atau dipersoalkan.

Idealisme subjektif

Menurut Idealisme Subjektif, hanya idea yang boleh diketahui atau mempunyai sebarang realiti (ini juga dikenali sebagai solipsisme atau Idealisme Dogmatik). Oleh itu, tiada dakwaan tentang apa-apa di luar fikiran seseorang mempunyai sebarang justifikasi. Bishop George Berkeley adalah penyokong utama kedudukan ini, dan beliau berhujah bahawa apa yang dipanggil 'objek' hanya mempunyai kewujudan setakat yang kita anggap mereka. Mereka tidak dibina daripada bahan yang sedia ada secara bebas. Realiti hanya kelihatan berterusan sama ada kerana orang merasakannya, atau kerana kehendak dan fikiran Tuhan yang berterusan.

Idealisme Objektif

Menurut teori ini, semua realiti adalah berdasarkan persepsi satu Minda—biasanya, tetapi tidak selalu, dikenal pasti dengan Tuhan—yang kemudiannya menyampaikan persepsinya kepada minda orang lain. Tidak ada masa, ruang, atau realiti lain di luar persepsi Minda yang satu ini; sesungguhnya, walaupun kita manusia tidak benar-benar terpisah daripadanya. Kita lebih mirip dengan sel yang merupakan sebahagian daripada organisma yang lebih besar daripada makhluk bebas. Idealisme Objektif bermula dengan Friedrich Schelling, tetapi menemui penyokong dalam G.W.F. Hegel, Josiah Royce, dan C.S. Peirce.

Idealisme Transendental

Menurut Idealisme Transendental, yang dibangunkan oleh Kant, semua pengetahuan berasal dari fenomena yang dirasakan, yang telah disusun mengikut kategori. Ini juga kadang-kadang dikenali sebagai Idealisme Kritikal, dan ia tidak menafikan bahawa objek luaran atau realiti luaran wujud, ia hanya menafikan bahawa kita mempunyai akses kepada sifat sebenar realiti atau objek. Apa yang kita ada hanyalah persepsi kita terhadap mereka.

Idealisme Mutlak

Sama seperti Idealisme Objektif, Idealisme Mutlak menyatakan bahawa semua objek dikenal pasti dengan idea, dan pengetahuan yang ideal itu sendiri adalah sistem idea. Ia juga monistik, penganutnya menegaskan bahawa hanya ada satu fikiran di mana realiti dicipta.

Buku Penting tentang Idealisme

Dunia dan Individu, oleh Josiah Royce
Prinsip Pengetahuan Manusia, oleh George Berkeley
Fenomenologi Roh, oleh G.W.F. Hegel
Critique of Pure Reason, oleh Immanuel Kant

Ahli Falsafah Penting Idealisme

Hidangan
Gottfried Wilhelm Leibniz
Georg Wilhelm Friedrich Hegel
Immanuel Kant
George Berkeley
Josiah Royce