Peranan Nyanyian dalam Agama Buddha

Nyanyian adalah bahagian penting dalam amalan Buddha, dan ia digunakan untuk membantu memfokuskan minda dan untuk memupuk pertumbuhan rohani. Nyanyian digunakan untuk membaca mantra, doa, dan teks suci lain, dan untuk memohon berkat Buddha dan Bodhisattva. Dipercayai bahawa melaungkan dapat membantu memurnikan minda dan membuka hati kepada ajaran Buddha.

Faedah Berzikir

Nyanyian boleh membantu untuk memupuk kesedaran dan tumpuan, dan ia juga boleh membantu untuk membawa rasa aman dan tenang. Ia boleh digunakan untuk berhubung dengan ilahi dan untuk memperdalam pemahaman seseorang tentang Dharma. Nyanyian juga boleh membantu menimbulkan rasa gembira dan puas.

Jenis-jenis Nyanyian

Terdapat pelbagai jenis nyanyian dalam agama Buddha, termasuk:

• Mantera - Mantra ialah frasa pendek yang diulang untuk membantu menumpukan minda dan memohon berkat Buddha dan Bodhisattva.
• Solat - Doa digunakan untuk menyatakan kesyukuran dan memohon pertolongan serta petunjuk.
• Teks Suci - Teks suci dilaungkan untuk membantu memperdalam pemahaman seseorang tentang Dharma.

Nyanyian boleh dilakukan secara bersendirian atau dalam kumpulan, dan ia boleh dilakukan dalam pelbagai tetapan, termasuk kuil, biara dan rumah. Nyanyian boleh menjadi alat yang berkuasa untuk pertumbuhan rohani dan transformasi.

Apabila anda pergi ke kuil Buddha, anda mungkin bertemu orang yang melaungkan. Semua sekolah agama Buddha ada yang melaungkan liturgi , walaupun kandungan nyanyian berbeza-beza. Amalan itu mungkin membuat pendatang baru tidak selesa. Kami mungkin berasal daripada tradisi keagamaan yang mana teks standard dibacakan atau dinyanyikan semasa upacara penyembahan, tetapi kami tidak sering melantunkan. Tambahan pula, di Barat ramai di antara kita telah terfikir liturgi sebagai peninggalan sia-sia dari masa yang lebih awal, lebih tahyul.

Jika anda memerhatikan perkhidmatan nyanyian Buddha, anda mungkin melihat orang tunduk atau bermain gong dan gendang. Imam boleh membuat persembahan kemenyan, makanan, dan bunga kepada patung di atas mezbah. Laungan itu mungkin dalam bahasa asing, walaupun semua orang yang hadir berbahasa Inggeris. Itu boleh kelihatan sangat pelik jika anda berada di bawah pemahaman bahawa Buddhisme adalah a nontheistik amalan agama. Perkhidmatan nyanyian boleh kelihatan seperti teistik seperti misa Katolik melainkan anda memahami amalannya.

Nyanyian dan Pencerahan

Walau bagaimanapun, apabila anda memahami apa yang berlaku, anda akan melihat bahawa liturgi Buddha tidak bertujuan untuk menyembah tuhan tetapi untuk membantu kita menyedari pencerahan . Dalam agama Buddha, pencerahan (bodhi) ditakrifkan sebagai kebangkitan daripada khayalan seseorang—terutama khayalan ego dan diri yang berasingan. Kebangkitan ini bukanlah intelek, sebaliknya perubahan dalam cara kita mengalami dan memahami.

Nyanyian adalah kaedah memupuk kesedaran, alat untuk membantu anda bangun.

Jenis-jenis Nyanyian Buddha

Terdapat beberapa jenis teks yang dilaungkan sebagai sebahagian daripada liturgi Buddha. Berikut adalah beberapa:

• Lantunan itu mungkin semua atau sebahagian daripada a sutra (juga dipanggil abawah). Sutra ialah khutbah Sang Buddha atau salah satu daripada murid-murid Buddha . Walau bagaimanapun, sekumpulan besar sutra daripada Buddhisme Mahayana telah dikarang selepas hayat Buddha. (Lihat juga ' Kitab Suci Buddha: Satu Tinjauan ' untuk penjelasan lanjut.)
• Lantunan boleh a mantera —urutan perkataan atau suku kata yang pendek, sering dilaungkan berulang-ulang, dianggap mempunyai kuasa transformatif. Contoh mantera ialah om mani padme hum , yang dikaitkan dengan Buddhisme Tibet . Melantunkan mantra secara sedar boleh menjadi satu bentuk meditasi.
• A dharani adalah sesuatu seperti mantra, walaupun biasanya lebih panjang. Dharani dikatakan mengandungi intipati ajaran, dan nyanyian dharani yang berulang-ulang mungkin menimbulkan beberapa kuasa yang bermanfaat, seperti perlindungan atau penyembuhan. Melantunkan dharani juga secara halus mempengaruhi minda penceramah. Dharanis biasanya dilaungkan dalam bahasa Sanskrit (atau beberapa anggaran bunyi Sanskrit). Kadang-kadang suku kata tidak mempunyai makna yang pasti; bunyi itu yang penting.
• A soneta ialah ayat pendek untuk dilaungkan, dinyanyikan, atau dibacakan. Di Barat, gathas sering diterjemahkan ke dalam bahasa para penyanyi. Tidak seperti mantera dan dharani, apa yang dikatakan oleh gatha adalah lebih penting daripada bunyinya.

Beberapa nyanyian adalah eksklusif untuk sekolah agama Buddha tertentu. TheNianfo(Cina) atauNembutsu(Bahasa Jepun) adalah amalan melaungkan nama Buddha Amitabha , amalan yang hanya terdapat dalam beberapa Tanah Suci bentuk agama Buddha. Buddhisme Nichiren dikaitkan denganDaimoku, Nam Myoho Renge Kyo,yang merupakan ungkapan iman kepada Lotus Sutra . Penganut Buddha Nichiren juga berzikirGongyo, yang terdiri daripada petikan daripada Lotus Sutra , sebagai sebahagian daripada liturgi rasmi harian mereka.

Cara Menyanyi

Jika anda baru mengenali agama Buddha, nasihat terbaik ialah mendengar dengan teliti apa yang dilakukan oleh semua orang di sekeliling anda dan lakukan perkara itu. Laraskan suara anda supaya selaras dengan kebanyakan penyeri lain (tiada kumpulan yang bersatu sepenuhnya), salin kelantangan orang di sekeliling anda dan mulakan nyanyian.

Nyanyian sebagai sebahagian daripada perkhidmatan kumpulan ialah sesuatu yang anda semua lakukan bersama-sama, jadi jangan hanya mendengar nyanyian anda sendiri. Dengar semua orang sekali gus. Jadilah sebahagian daripada satu suara besar.

Anda mungkin akan diberikan teks bertulis liturgi nyanyian, dengan perkataan asing dalam transliterasi bahasa Inggeris. (Jika tidak, kemudian dengar sehingga anda faham.) Layan buku nyanyian anda dengan hormat. Berhati-hati dengan cara orang lain memegang buku nyanyian mereka, dan cuba menyalinnya.

Terjemahan atau Bahasa Asal?

Semasa agama Buddha bergerak ke Barat, beberapa liturgi tradisional sedang dilaungkan dalam bahasa Inggeris atau bahasa Eropah yang lain. Tetapi anda mungkin mendapati sejumlah besar liturgi masih dilaungkan dalam bahasa Asia, walaupun oleh orang barat Asia bukan etnik yang tidak bercakap bahasa Asia. Kenapa begitu?

Untuk mantera dan dharani, yangbunyinyanyian adalah sama penting, kadang-kadang lebih penting, daripada makna. Dalam sesetengah tradisi, bunyi dikatakan sebagai manifestasi sifat sebenar realiti. Apabila dilaungkan dengan tumpuan dan kesedaran yang tinggi, mantra dan dharani boleh menjadi meditasi kumpulan yang kuat.

Sutra adalah perkara lain, dan kadangkala persoalan sama ada hendak melaungkan terjemahan atau tidak menyebabkan beberapa perbalahan. Melaungkan sutra dalam bahasa kita sendiri membantu kita menghayati pengajarannya dengan cara yang tidak dapat dilakukan dengan membaca sahaja. Tetapi sesetengah kumpulan lebih suka menggunakan bahasa Asia, sebahagiannya untuk kesan bunyi dan sebahagian lagi untuk mengekalkan ikatan dengan saudara-saudara dharma di seluruh dunia.

Jika melaungkan pada mulanya kelihatan tidak bermakna kepada anda, teruskan fikiran terbuka terhadap pintu yang mungkin terbuka. Ramai pelajar senior dan guru mengatakan bahawa perkara yang mereka rasa paling membosankan dan bodoh apabila mereka mula berlatih adalah perkara yang mencetuskan pengalaman kebangkitan pertama mereka.