Apakah Citta dalam agama Buddha?

Citta ialah istilah Sanskrit yang digunakan dalam agama Buddha untuk merujuk kepada minda atau kesedaran. Ia adalah salah satu daripada tiga komponen manusia, bersama-sama dengan badan dan ucapan. Dalam agama Buddha, Citta dilihat sebagai sumber semua aktiviti mental, termasuk pemikiran, emosi, dan ingatan. Ia juga dilihat sebagai gudang segala potensi, termasuk potensi pencerahan.

Konsep Citta berkait rapat dengan ajaran Buddha mengenai Empat Kebenaran Mulia dan Jalan Berunsur Lapan. Menurut ajaran, Citta adalah punca penderitaan dan punca segala tindakan kita. Untuk mencapai pencerahan, seseorang mesti belajar mengawal dan memurnikan Citta mereka. Ini dilakukan melalui meditasi, kesedaran, dan amalan rohani yang lain.

Citta juga dilihat sebagai sumber kebijaksanaan dan wawasan. Melalui amalan meditasi, seseorang boleh mendapat gambaran tentang sifat sebenar realiti dan keterkaitan semua perkara. Wawasan ini boleh membawa kepada pemahaman yang lebih besar tentang dunia dan diri sendiri.

Secara ringkasnya, Citta adalah konsep penting dalam agama Buddha. Ia dilihat sebagai sumber semua aktiviti mental dan gudang semua potensi. Melalui meditasi, kesedaran, dan amalan rohani yang lain, seseorang boleh belajar mengawal dan memurnikan Citta mereka, yang membawa kepada kebijaksanaan dan wawasan yang lebih besar.

Di dalam Sutta-pitaka dan kitab-kitab Buddha Pali dan Sanskrit yang lain, tiga perkataan sering digunakan dan kadang-kadang boleh ditukar untuk bermaksud 'fikiran,' 'hati,' 'kesedaran,' atau perkara lain. Perkataan ini (dalam bahasa Sanskrit) ialah saya , vijnana , dan citta. Maknanya bertindih tetapi tidak sama, dan keistimewaannya sering hilang dalam terjemahan.

Citta sering diterangkan sebagai 'hati-hati' kerana ia adalah kesedaran kedua-dua pemikiran dan emosi. Tetapi dalam cara yang berbeza, perkara yang sama boleh dikatakan tentang manas dan vijnana, jadi itu tidak semestinya membantu kita memahami apa itu.

Adakah citta penting? Apabila anda bermeditasi ( bhavana ), minda yang anda tanam adalah citta (citta-bhavana). Dalam pengajarannya pada kesedaran minda , perkataan untuk minda yang digunakan oleh Buddha ialah citta. Apabila Buddha sedar pencerahan , fikiran yang dibebaskan adalah citta.

Daripada tiga perkataan untuk 'minda' ini, citta adalah yang paling banyak digunakan dan boleh dikatakan membawa set definisi yang paling pelbagai. Cara memahaminya agak berbeza dari satu mazhab yang lain, dan sememangnya dari seorang ulama ke yang lain. Esei ini menyentuh secara ringkas hanya sebahagian kecil daripada makna citta yang kaya.

Citta dalam Buddhisme Awal dan Theravada

Dalam teks Buddha awal, dan juga pada zaman moden Buddhisme Theravada , tiga perkataan untuk 'minda' adalah serupa dalam makna, dan keunikan mereka mesti ditemui dalam konteks. Dalam Sutta-pitaka, misalnya, sering citta digunakan untuk merujuk kepada minda yang mengalami subjektiviti, berbeza dengan minda fungsi kognitif (manas) atau kesedaran deria (vijnana). Tetapi dalam konteks lain semua perkataan itu mungkin merujuk kepada sesuatu yang lain.

Ajaran Buddha tentang Empat Asas Kesedaran boleh didapati dalam Satipatthana Sutta (Majjhima Nikaya 10). Dalam konteks itu, citta nampaknya lebih merujuk kepada keadaan umum minda atau mood seseorang, yang sudah tentu sentiasa berubah, dari semasa ke semasa—gembira, pemarah, bimbang, marah, mengantuk.

Citta kadangkala digunakan dalam bentuk jamak, cittas, yang bermaksud sesuatu seperti 'keadaan fikiran.' Wawasan yang tercerahkan adalah citta yang telah dimurnikan.

Citta kadangkala dijelaskan sebagai pengalaman 'dalaman' seseorang. Sesetengah sarjana moden menjelaskan citta sebagai asas kognitif semua fungsi psikologi kita.

Bandar di Mahayana

Di beberapa sekolah Buddhisme Mahayana , citta mula dikaitkan denganalaya vijnana, 'kesedaran gudang.' Kesedaran ini mengandungi semua kesan pengalaman terdahulu, yang menjadi benih karma .

Di sesetengah sekolah agama Buddha Tibet , citta ialah 'fikiran biasa,' atau minda pemikiran dualistik dan diskriminasi. Sebaliknya adalahrigpa, atau kesedaran murni. (Perhatikan bahawa dalam aliran Mahayana yang lain, 'fikiran biasa' merujuk kepada minda asal sebelum pemikiran dualistik, diskriminasi timbul.)

Dalam Mahayana, citta juga berkait rapat (dan kadang-kadang sinonim dengan) bodhicitta , 'minda pencerahan' atau 'minda hati yang terjaga.' Ini biasanya ditakrifkan sebagai hasrat belas kasihan untuk membawa semua makhluk kepada pencerahan, dan ia merupakan aspek penting dalam Buddhisme Mahayana. Tanpa bodhicitta, mengejar pencerahan menjadi mementingkan diri sendiri, hanya sesuatu yang lain untuk difahami.

Buddhisme Tibet membahagikan bodhicitta kepada aspek relatif dan mutlak. Bodhichitta relatif adalah keinginan untuk mendapat pencerahan demi semua makhluk. Bodhichitta mutlak ialah pandangan langsung tentang sifat mutlak makhluk. Ini serupa dalam maksud dengan 'citta yang disucikan' Theravada..

Kegunaan Lain Citta

Perkataan itucittadigabungkan dengan perkataan lain mengambil makna penting yang lain.Berikut adalah beberapa contoh.

• Bhavanga-citta: Bhavangabermaksud 'tanah untuk menjadi,' dan dalam Buddhisme Theravada ia adalah fungsi mental yang paling asas. Beberapa sarjana Theravada menjelaskan bhavaga-citta hanya sebagai keadaan mental yang terbuka seketika apabila perhatian beralih antara objek. Yang lain mengaitkannya dengan Prakrti-prabhasvara-citta, 'fikiran bercahaya' yang disebutkan di bawah.
• Citta-ekagrata: 'Keesaan fikiran,' fokus meditasi pada satu objek atau sensasi ke titik penyerapan.
• Citta-matra: 'Fikiran sahaja.' Kadang-kadang citta-matra digunakan sebagai nama alternatif untuk sekolah falsafah Yogacara. Secara ringkasnya, Yogacara mengajar bahawa minda adalah nyata, tetapi fenomena—objek fikiran—tidak mempunyai realiti yang wujud dan hanya wujud sebagai proses minda.
• Citta-santana: 'aliran minda,' atau kesinambungan pengalaman dan keperibadian seseorang individu yang kadangkala disalah anggap sebagai diri yang kekal.
• Prakṛti-prabhasvara-citta: 'Akal bercahaya,' pada asalnya terdapat dalam Pabhassara (Bercahaya) Sutta (Anguttara Nikaya 1.49-52). Buddha berkata fikiran bercahaya ini dicemari oleh kekotoran yang masuk, tetapi ia juga dibebaskan daripada kekotoran yang masuk.